شعر سیاه

بهترین شعرهایی که خوانده ام

فقط فرض کن! _ یغما گلرویی

فرض کن پاک کنی برداشتم
 

و نام تو را
 
از سر نویس ِ تمام نامه ها
 
و از تارک ِ تمام ترانه ها پاک کردم!
 
فرض کن با قلمم جناق شکستم!
 
به پرسش و پروانه پشت کردم
 
و چشمهایم را به روی رویش ِ رؤیا و روشنی بستم!
 
فرض کن دیگر آوازی از آسمان ِ بی ستاره نخواندم،
 
حجره ی حنجره ام از تکلم ترانه تهی شد
 
و دیگر شبگرد ِ کوچه ی شما،
 
صدای آواز های مرا نشنید!
 
بگو آنوقت،
 
با عطر ِ آشنای این همه آرزو چه کنم؟
 
با التماس این دل ِ در به در!
 
با بی قراری ٍ ابرهای بارانی...
 
باور کن به دیدار ِ آینه هم که می روم،
 
خیال ِ تو از انتهای سیاهی ِ چشمهایم سوسو می زند!
 
موضوع دوری ِ دستها و دیدارها مطرح نیست!
 
همنشین ِ نفسهای من شده ای! خاتون!
 
با دلتنگی ِ دیدگانم یکی شده ای!
ادامه مطلب...
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
میلاد

خواهش می کنم! _ یغما گلرویی

آنقدر بی خیال از بازنگشتنت گفتی،
 

که گمان کردم سر به سر ِ این دل ِ‌ساده می گذاری!
 
به خودم گفتم
 
این هم یکی از شوخی های شاد کننده ی توست!
 
ولی آغاز ِ آواز ِ بغض ِ گرفته ی من،
 
در کوچه های بی دارو درخت ِ خاطره بود!
 
هاشور ِ اشک بر نقاشی ِ چهره ام
 
و عذاب ِ شاعر شدن در آوار هر چه واژه ی بی چراغ!
 
دیروز از پی ِ گناهی سنگین، گذشته را مرور کردم!
 
از پی ِ تقلبی بزرگ، دفاترِ دبستان را ورق زدم!
 
باید می فهمیدم چرا مجازاتم کرده ای!
 
شاید قتل ِ مورچه هایی که در خیابان
 
به کف ِ کفش ِ من می چسبیدند،
 
این تبعید ناتمام را معنا کند!
 
ا شیشه ای که با توپ ِ سه رنگ ِ من،
 
در بعدازظهر تابستان ِ هشت سالگی شکست!
 
یا سنگی که با دست ِ من
 
کلاغ ِ حیاط ِ خانه ی مادربزرگ را فراری داد!
 
یا نفری ِ ناگفته ی گدایی، که من
 
با سکه ی نصیب نشده ی او برای خودم بستنی خریم!
 
وگرنه من که به هلال ابروی تو،
 
در بالای آن چشمهای جادویی جسارتی نکرده ام!
 
امروز هم به جای خونبهای آن مورچه ها،
 
ده حبه قند در مسیر ِ مورچه های حیاطمان گذاشتم!
 
برای آن پنجره ی قدیمی شیشه ی رنگی خریدم!
 
یک سیر پنیر به کلاغ خانه ی مادربزرگ
 
و یک اسکناس ِ سبز به گدای در به در ِ خیابان دادم!
 
پس تو را به جان ِ جریمه ی این همه ترانه،
 
دیگر نگو بر نمی گردی!

 

ادامه مطلب...
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
میلاد

توقع زیادی بود؟ _ یغما گلرویی

منتظر نباش که شبی بشنوی،
 

از این دلبستگی های ساده دل بدیده ام!
 
که روسری تو را،
 
در آن جامه دان ِ قدیمی جا گذاشته ام!
 
یا در آسمان،
 
به ستاره ی دیگری سلام کرده ام!
 
توقعی از تو ندارم!
 
اگر دوست نداری،
 
در همان دامنه دور ِ دریا بمان!
 
هر جور تو راحتی! بی بی باران!
 
همین سوسوی تو
 
از آنسوی پرده دوری،
 
برای روشن کردن ِ اتاق تنهائیم کافی ست!
 
من که اینجا کاری نمی کنم!
 
فقط, گهکاه
 
گمان آمدن ِ تو را در دفترم ثبت می کنم!
 
همین!
 
این کار هم که نور نمی خواهد!
 
می دانم که مثل ِ همیشه، 
 
به این حرفهای من می خندی!
 
با چالهای مهربان ِ گونه ات...
 
حالا، هنوز هم
 
وقتی به آن روزیهای زلالمان نزدیک می شوم،
 
باران می آید!
 
صدای باران را می شنوی؟
ادامه مطلب...
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
میلاد

ما رُ ببخشین‌ ! آقای‌ دیکتاتور... _ یغما گلرویی

ما رُ ببخشین‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

گمون‌ می‌کردیم‌ آدمی‌ْزاد آزاد به‌ دُنیا میادُ

حق‌ِ داره‌ گاهی‌ وقتا کلّه‌ش‌ُ کار بندازه‌ !

گمون‌ می‌کردیم‌ ، غیرِ قصّه‌های‌ مادربزرگ‌

جای‌ دیگه‌یی‌ هم‌ می‌شه‌ با دیو جنگید !

گمون‌ می‌کردیم‌ ، 

هیچ‌کس‌ اون‌ پرنده‌ی‌ زیتون‌ به‌ منقارُ شکار نمی‌کنه‌ !

گمون‌ می‌کردیم‌ آدمیم‌ُ این‌ اشتباه‌ِ بزرگی‌ بود...

ما رُ ببخشین‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

نباید از سنگینی‌ چکمه‌هاتون‌ گِله‌ می‌کردیم‌ !

خُب‌ آدم‌ شونه‌ داره‌ واسه‌ همین‌ چکمه‌ها دیگه‌ ! مگه‌ غیرِ اینه‌؟

تازه‌ نه‌ مگه‌ دستامون‌ُ واسه‌ این‌ داریم‌ که‌

قُل‌ُ زنجیرا تو گوشه‌ی‌ سلّولای‌ نَمور زنگ‌ نزنن‌؟

نه‌ مگه‌ سینه‌ی‌ آدما جون‌ می‌ده‌ واسه‌ این‌ که‌

سربازا ماشه‌ی‌ تُفنگاشون‌ُ رو بِهِشون‌ بِچِکونن‌؟

پَس‌ از چی‌ِ این‌ دوتا آدم‌

که‌ به‌ تیرکای‌ چپ‌ُ راستم‌ بَستین‌ ، 

مُدام‌ نعره‌ می‌زنن‌: زنده‌باد آزادی‌ ؟

اصلاً آزادی‌ چیه‌؟ آقای‌ دیکتاتور؟

کی‌ همچی‌ تُخم‌ِ لَقّی‌ُ کاشته‌ تو دهن‌ِ آدمی‌ْزاد؟

پَس‌ این‌ همه‌ زندون‌ُ باطوم‌ُ تُفنگ‌ُ واسه‌ چی‌ ساختن‌؟

که‌ آدما وِل‌ وِل‌ بگردن‌ُ هَرجور خواستن‌ فکر کنن‌؟

که‌ تموم‌ِ شکنجه‌گرا بِرَن‌ سُماق‌ بِمِکن‌؟

خُدا نیاره‌ اون‌ روزُ ! آقای‌ دیکتاتور !

دیگه‌ سنگ‌ رو سنگ‌ِ دنیا بَند نمی‌شه‌ ! می‌شه‌؟

معلومه‌ که‌ نمی‌شه‌ !

نمی‌خوام‌ حتّا به‌ همچین‌ روزی‌ فکر کنم‌...

پس‌ این‌ سربازای‌ نازنین‌ کجا موندن‌؟

چرا نمیان‌ کارُ تموم‌ کنن‌؟

یه‌ ساعته‌ هَر سه‌مون‌ُ بستن‌ به‌ تیرک‌ُ رفتن‌ ناشتایی‌ !

نوش‌ِ جونشون‌ ! 

نوش‌ِ جونشون‌ امّا صدای‌ این‌ دوتا دیوونه‌ کلافه‌م‌ کرده‌ !

دارن‌ یه‌ آواز درباره‌ی‌ برابری‌ می‌خونن‌ !

درباره‌ی‌ کارگرا وُ کشاورزا !

چه‌ حرفایی‌ که‌ تو آوازشون‌ نمی‌زن‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

می‌گن‌ ارباب‌ بایس‌ زمینش‌ُ 

بین‌ِ رعیت‌ قسمت‌ کنن‌ !

چه‌ مزخرفاتی‌ !

زبونم‌ لال‌ اگه‌ محصول‌ِ زمینی‌ که‌ آدم‌ بذرش‌ُ کاشته‌ 

مال‌ِ خودش‌ باشه‌ ، 

پَس‌ اون‌ وَخ‌ اربابا چی‌کاره‌اَن‌؟

اگه‌ اربابی‌ نباشه‌ ، 

کی‌ خون‌ِ رعیت‌ُ تو شیشه‌ کنه‌؟

کی‌ دخترای‌ دِه‌ُ تو شب‌ِ عروسی‌شون‌ صاحب‌ بشه‌؟

بدون‌ِ ارباب‌ زمینی‌ دیگه‌ نیس‌ که‌ محصول‌ بده‌ !

اگه‌ شلّاق‌ِ اربابا نباشه‌ که‌ 

تو دهات‌ سنگ‌ رو سنگ‌ بَند نمی‌شه‌ ! می‌شه‌؟

معلومه‌ که‌ نمی‌شه‌ !

اصلاً این‌ زمونه‌ هَر کی‌ هَر کی‌ شُده‌ !

جوونا تا کتاب‌ می‌خونن‌ ، 

می‌خوان‌ زیرُرو کنن‌ دُنیا رُ !

کتاب‌ چیزِ خونه‌آتیش‌زنیه‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

ما هَم‌ سیاه‌ِ یه‌ کتاب‌ِ کوفتی‌ شُدیم‌ !

یه‌ کتاب‌ِ قرمز ، 

که‌ عکس‌ِ یه‌ پیرِمَردِ ریش‌ سفیدِ تُپُل‌ رو جِلدِش‌ بود !

اِسمش‌ تو خاطرم‌ نیست‌ !

یکی‌ از همین‌ جوونا با خودش‌ آوُرده‌ بود کارخونه‌ وُ

حرفای‌ شیش‌ مَن‌ یه‌ غازی‌ می‌زَد ، 

درباره‌ی‌ این‌ که‌ کارگرا بایس‌ تو سودِ کارخونه‌ شِریک‌ بشن‌ !

...نه‌ ! چِریک‌ نه‌ ! آقای‌ دیکتاتور ! 

گفتم‌ شِریک‌ !

می‌دونم‌ شُما از کلمه‌ی‌ چِریک‌ متنفّرین‌ !

منم‌ این‌ کلمه‌ی‌ لاکردارُ بارِ اوّل‌ تو کارخونه‌ شنیدم‌ !

کی‌ گمون‌ می‌کرد قاطی‌ِ چریکا بِشم‌؟

من‌ رُ ببخشین‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

می‌دونم‌ شُما فقط‌ چریکای‌ تیربارون‌ شُده‌ رُ دوس‌ دارین‌...

آها ! سربازا دارن‌ می‌رِسن‌ !

 

قربون‌ِ قدماشون‌ بِرَم‌ !

دارن‌ به‌ خط‌ می‌شن‌ تا کارُ تموم‌ کنن‌ !

این‌ دوتا که‌ کنارِ منن‌ دارن‌ رو به‌ جوخه‌ داد می‌زنن‌:

عدالت‌ ! عدالت‌ ! عدالت‌...

عدالت‌ دیگه‌ چه‌ کوفتیه‌؟ آقای‌ دیکتاتور !

هااا ! منظورشون‌ همون‌ فرشته‌ی‌ چاقوکشی‌ِ 

که‌ دائم‌ یه‌ ترازو دستشه‌؟

همون‌ که‌ مث‌ِ زندونیا یه‌ چِش‌ْبند داره‌؟

چِش‌ْبندش‌ مث‌ِ چِش‌ْبَندی‌ِ که‌ تو زندون‌ به‌ چش‌ِ ما می‌زَدَن‌ !

می‌دونم‌ شُما چِش‌ِ اون‌ُ بستین‌ُ 

میخش‌ کردین‌ به‌ دیوارِ دادگاهتون‌ !

همون‌ دادگاهی‌ که‌ حکم‌ِ اعدام‌ِ ما رُ توش‌ مُهر کردن‌ !

آخ‌ ! که‌ چه‌ چیزِ کلَکیه‌ این‌ ترازو ، این‌ عدالت‌...

تا اون‌جا که‌ من‌ یاد گرفتم‌ ، 

یه‌ کیلو طلا از یه‌ کیلو گندم‌ سنگین‌تَره‌ !

خیلی‌ سنگین‌تَر...

سربازای‌ دلاورُ باش‌ !

زانو زَدَن‌ُ ما رُ نشون‌ کردن‌ !

یه‌ فرمونده‌ که‌ پرنده‌ها کلّی‌ فضله‌ رو شونه‌هاش‌ انداختن‌ ، 

کنارشون‌ وایساده‌ وُ دستش‌ُ بُرده‌ بالا !

ما رُ ببخشین‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

این‌ دوتا احمقم‌ ببخشین‌

که‌ به‌ شُما بَدُ بی‌راه‌ می‌گن‌ !

ما عَوَضی‌ فکر می‌کردیم‌ ، 

حق‌ داریم‌ واسه‌ خودمون‌ تصمیم‌ بگیریم‌ !

عَوَضی‌ فکر می‌کردیم‌ حَق‌ داریم‌ نفس‌ بکشیم‌ !

هیشکی‌ بی‌اجازه‌ی‌ شُما هیچ‌ حقّی‌ نداره‌ !

اصلاً اوّل‌ شُما ، دوّم‌ خُدا ! آقای‌ دیکتاتور !

حالاشَم‌ شرمنده‌ایم‌ که‌ دوازده‌تا از فشنگاتون‌ ، 

قرارِ صرف‌ِ نفله‌ کردن‌ِ ما بشه‌ !

کاش‌ می‌گفتین‌ دارِمون‌ بزنن‌ !

این‌جوری‌ خَرجتون‌ سَبُک‌تَر می‌شه‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

حیف‌ِ اون‌ فشنگای‌ طلایی‌ِ خوش‌ْگِل‌ !

حیف‌ِ اون‌ فشنگا...

حالا فرمونده‌ دستش‌ُ آوُرد پایین‌ُ داد زَد:

آتش‌ !

یه‌ نور از تُک‌ِ تُفنگا تُتُق‌ کشیدُ

یهو تَنَم‌ داغ‌ شُد !

چه‌ حِس‌ِ عجیبی‌ ! آقای‌ دیکتاتور !

مَمنون‌ که‌ این‌ حِس‌ُ بِهِم‌ دادین‌ !

مَمنون‌ که‌ اجازه‌ دادین‌،

گلوله‌ خوردن‌ُ قبل‌ِ مُردن‌ تجربه‌ کنم‌ !

دارَم‌ نَم‌ نَمَک‌ بی‌حِس‌ می‌شم‌ !

فرمونده‌ تپانچه‌ش‌ُ کشیده‌ داره‌ میاد سُراغم‌ !

شرمنده‌اَم‌ !

شرمنده‌اَم‌ که‌ با همون‌ گلوله‌ها نَمُردم‌ ! 

من‌ُ ببخشین‌ ! 

آقای‌ دیکتاتور !

اشتباه‌ گمون‌ کرده‌ بودم‌ که‌ تو یه‌ تخت‌ِ فنری‌ُ

میون‌ِ ملافه‌های‌ تمیز می‌میرم‌ !

همچی‌ سَگ‌جونم‌ ، 

که‌ بایس‌ با تیرِخلاص‌ خلاصم‌ کنن‌...

خونم‌ُ باش‌ که‌ رَوون‌ شُده‌ رو کف‌ِ میدون‌ِ تیر !

سایه‌ی‌ فرمونده‌ رو باش‌ رو خونا !

دستش‌ُ باش‌ ! 

داره‌ با تپانچه‌ میاد بالا !

انگشتش‌ُ باش‌ !

انگار می‌خواد بچکونه‌ ماشه‌ رُ !

ما رُ ببخشین‌ !
          ببخشین‌ !
              ببخشین‌ !
                  آقای‌ دیکتاتور...

ادامه مطلب...
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
میلاد

بازرسی‌ _ یغما گلرویی

بِگَرد ! 

برادر !

بِگَرد...

کیفم‌ُ زیرُ رو کن‌ُ

تموم‌ِ شعرایی‌ که‌ تو دفترم‌ دارم‌ُ آتیش‌ بزن‌ !

تَه‌ِ جیبام‌ُ دربیار !

به‌ لوله ی‌ خالی‌ِ خودکارم‌ خیره‌شو !

دستمالم‌ُ بو کن‌، مبادا بوی‌ عطرِ زنونه‌ بده‌ !

سِجِلدم‌ُ پاره‌ پاره‌ کن‌ !

ساعتم‌ُ کش‌ برو !

(مُفت‌ِ چنگت‌ ! 

آخه‌ عقربه‌هاش‌ فقط‌ ساعتای‌ حبس‌ُ بَرام‌ شمُردن‌ !)

کفشامَم‌ دربیارم‌؟

شلوارم‌ُ چی‌؟

اگه‌ بخوای‌ لُخت‌ِ مادرزاد می‌شم‌ امّا

اون‌ بُمب‌ِ ساعتی‌ که‌ تو مغزم‌ دارم‌ُ

هیچ‌ وقت‌ پیدا نمی‌کنی‌ !

ادامه مطلب...
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
میلاد